Over mij, Gabry de Veld

Mijn naam is Gabry de Veld en ik ben Equine Assisted Coach (in de volksmond paardencoach genoemd). De paarden worden bij deze manier van coaching ingezet als mijn co-coach.

Mijn leven was als huisje, boompje, beestje en daar is absoluut niets mis mee, laat dat duidelijk zijn. Maar toch… er miste iets. Ik miste échte verbinding, een stukje gevoel en het oprecht kunnen genieten. Vaak voelde ik mij moe, wat down en had niet écht ergens zin in. Maar een verlangen was er zeker wel! Dus ging ik maar gewoon door. En zo ook mijn vermoeidheid, mét m’n sombere wolk. Jaar in, jaar uit.
Toch bleef iets knagen en ik ging mij afvragen wat er toch met mij aan de hand was. Was ik depressief? Nee, en ik kon heus wel met aandacht kijken naar een vlindertje, dat voorbij vloog. Had ik een burn-out dan? Tja, ik was zeker vermoeid, maar voelde geen stress met betrekking tot werk of gezin. Sterker nog, is was tevreden met mijn leven, met mijn baan en piekeren was zeker níet mijn ding. Maar ergens voelde mijn hart zwaar en leeg tegelijk. Ik maakte mij zorgen.

Ik heb een goede band met mijn zus en we kunnen over van alles praten. Op een dag besloot ik mijn zware en lege gevoel met haar te delen. En zo kwamen wij bij een moment in onze pubertijd, dat voor ons beiden erg veel impact gehad bleek te hebben. Wij hadden vroeger een paard, Fiury. Hij was mijn vriendje, een maatje én mijn steun en toeverlaat. Uren en dagen was ik op stal, heerlijk in de natuur. Ik kon daar lekker rond rommelen en deelden met hem al mijn geheimen. Och, wat hield ik van hem!
En op een dag was hij weg…

Toen ik daaraan terug dacht, gebeurden er iets wat ik niet zag aankomen: de tranen rolden ineens over mijn wangen. Het leek wel als iets van doorgebroken, iets was aangeraakt waarvan ik niet wist dat ik het had.
Met dat stukje herinnering, kwamen allerlei gevoelens en vragen langs. Ik vroeg mij af: Hoe was dat toen gegaan? En hoe was het afscheid? Waar is hij heen gegaan? Gevoelens van verdriet, boosheid, schuld en schaamte vlogen ineens langs. Ik ging naar huis met een hart vol verdriet en pijn in mijn lijf. Ik was helemaal in de war. Het leek wel alsof ik al die tijd een stuk geblokkeerd had. Ik wist nu dat daar iets zat. Het verdriet voelde erg groot. Daar wilde en kon ik écht niet meer omheen.

Het werd dus tijd om op onderzoek uit te gaan. Ik heb een coach gezocht en ben gaan lezen en leren over verlies en rouwverwerking. Wat een herkenning vond ik toen!
Ik kwam tot de conclusie, dat ik bijna 25 jaar lang had rondgelopen op deze planeet met die enorme berg verdriet in mij. Het plotselinge verlies van iets heel dierbaars,  mijn lieve maatje, heeft een enorme impact gehad vroeger. Door samenloop van omstandigheden, heb ik dat toen niet kunnen doorleven. Een hele poos heb ik zelfs geen emoties kùnnen voelen.

 Want blijkbaar heb ik destijds, onbewust, alle (emotionele) deuren dichtgegooid om het gevoel van dit verlies maar te vermijden. Ik had dikke sloten op die deuren gedaan,  een schildwacht voor gezet en dicht gehouden. Zo bleef het verdriet vast zitten, jaren lang. Dat kostte een hele boel energie kan ik je zeggen.
Het werd tijd om aan het werk te gaan, om die deuren naar mijn gevoelens voorzichtig te openen.

Met het stromen van mijn tranen veranderde stapje voor stapje mijn leven. Ik leerde het verlies te erkennen en te accepteren. Mijn hart werd lichter en de lucht boven mij klaarde op toen ik kon rouwen. Ik was ‘vergeten’ hoe het voelde om écht verdrietig én écht blij te zijn. Ik leerden erkennen dat ik verlies geleden had, kon de pijn aanvaarden en zo accepteren dat mijn wereld anders geworden was. In mijn hart kon ik afscheid nemen van mijn maatje, eindelijk… na zoveel jaar.


Nu heb ik veel meer ZIN in het leven. Wat ben ik blij dat ik emoties weer kán voelen! Mág voelen! Van mijzelf! Dat ik pijn in m’n buik kan hebben van het lachen en warm word bij het zien van onze prachtige dochters, op weg naar een feestje. Ik ben zo weer in verbinding met mijzelf én mijn omgeving. We lachen samen tijdens een gezellige maaltijd. Ik ben ook op dansles gegaan en geniet enorm van het ritme van de salsa én de gezelligheid tijdens een dansavond. En, heb een paar jaar terug zelfs een studie opgepakt waarin paarden de hoofdrol spelen! Over verschil in energie gesproken 😉.