Persoonlijke ontwikkeling en ondernemerschap

Gepubliceerd op 30 oktober 2020 om 14:41

Als coach ben ik nooit uitgeleerd, vind ik. Mijn motto 'een leven lang leren' draag ik al jaren mee, met liefde en plezier. Het aanbod om mij als coach te verdiepen in verschillende thema's is enorm én interessant. Al vele cursussen, Webinars en workshops heb ik gevolgd. En mijn boekenkast wordt regelmatig aangevuld met opnieuw fijne boeken, waar ik altijd van leer en mij door laat inspireren. Dit allemaal voor de ontwikkeling van mij als coach en ten gunste van jou, mijn coachee.
Maar nu ga ik iets anders doen... ik ben gestart met mijn eigen coach Sylvia Bouwer, zij is ondernemerscoach met een spiritueel randje, wat gaat over het volgen van je hart. Dit omdat ik mijn missie nog meer wil gaan leven. De komende 8 maanden ga ik mij onderdompelen in persoonlijke ontwikkeling én ondernemerschap.

Het is mijn missie om samen met de paarden, in de natuur, mensen te helpen die lijden onder verlies en verdriet. Ik wil verlies en verdriet meer bespreekbaar maken, laten doorleven. En inzichten geven dat rouw nooit 'over is'. Als ervaringsdeskundige op dit gebied weet ik zelf hoe dit voelt. Ik weet dat als er veel verdriet is bij verlies, er ook veel liefde is geweest. De relatie is nooit over, maar de vorm is veranderd. Maar de liefde, die blijft!

Over de periode toen mijn paard werd verkocht, kan ik mij weinig herinneren. Waar ging hij heen? Was er een afscheid? Hoe is het allemaal gegaan toen? Ik was nog jong, jaartje of 15 denk ik, en had geen idee hoe ik met dit verlies kon omgaan. Ik had het niet geleerd. Praten over onze emoties deden wij thuis niet. Ik ging emotioneel op slot.

Mijn ouders, geboren in de hongerwinter van ’45 en vlak na WOII, hadden op hun beurt ook geen ervaring in het praten over emoties. Logisch wellicht, want hun ouders hadden de oorlog meegemaakt en daar was zoveel verlies en verdriet, dat iedereen dat voor zichzelf hield. Het was al zwaar genoeg. En, er moest vooral hard gewerkt worden om Nederland weer op te bouwen.

Toe ik 25 jaar later het verdriet toe kon laten en kon rouwen over mijn paard, voelde dat als een enorme opluchting. Ik ben gaan leren en lezen over verlies en verdriet, de rouw. En weet nu hoe belangrijk het was om mijn verdriet toe te laten. Te erkennen dat ik pijn had, omdat hij wegging. En alle emoties die daarbij langskwamen, er gewoon mochten zijn! (ik was verdrietig, boos, voelde mij schuldig en had spijt). Ik heb geleerd om de liefde voor mijn paard anders vast te houden. In mijn hart draag ik hem mee.

Rouw is nooit klaar of af. Het zal er altijd zijn, zeker op bijzondere dagen of momenten in je leven. Zoals verjaardagen, feestdagen of de sterfdag. En dat is helemaal oké. Rouw kun je wel leren dragen. Bij liefde verliezen, is verdriet wat er mag zijn. Wist je trouwens dat rouw geen depressie is, maar normaal gedrag van evenwichtige mensen? En iedereen loopt hierin zijn eigen pad, wat rouwarbeid genoemd wordt. Wat rouwen is hard werken, zowel fysiek, mentaal, emotioneel als spiritueel.

Ik heb een wensdroom waar ik in geloof: Al mijn ervaring én kennis over verlies en verdriet zet ik in voor jou. Samen met de paarden help ik je met liefde door jouw rouwtaken heen. En in contact met de paarden en de natuur kom jij tot rust. Want de natuur doet ook iets met je, sterker nog… wij ZIJN natuur, dus is er verbinding. En dat werkt positief op jou en je rouwproces. Ik ben ervan overtuigd dat iedereen na de rouw weer gelukkiger en met volle energie in het leven kan staan.
Samen met mijn coach Sylvia ga ik aan de slag om deze wensdroom te verwezenlijken. Ik heb er zin in en kijk er naar uit om jou te begroeten.


«   »