Afscheid van meneer

Gepubliceerd op 30 november 2020 om 10:55

Meneer is na een kort ziektebed onverwacht in het ziekenhuis overleden. Ik voel mij wat verdrietig.  

In deze rare tijd met Corona is niets meer zoals het was. Ik weet niet goed wat ik kan doen of verwachten, maar stuur naar elk van zijn kinderen een persoonlijk bericht met mijn condoleances. Dat wordt gewaardeerd en voelt goed.

Een paar dagen later krijgt mijn collega een telefoontje van de zoon van meneer: het zorgteam kan afscheid komen nemen en meneer is thuis. Zij Appt mij erover en ik voel mij blij, opgelucht zelfs. Ik weet dat ik deze periode bij hem hiermee af kan sluiten. Wij hebben met z’n 3-tjes als team 6 jaar (waarvan ik ruim 5) de verzorging en het reilen en zeilen in en om het huis op ons genomen. Bij onze plaatselijke bloemenschuur regel ik namens het team bloemen. Uiteraard moeten dat rozen zijn. We spreken af dat we elkaar ontmoeten voor het huis en samen het laatste stukje zullen lopen.

Meneer ligt in de serre, de duren staan wijd open. De zoon van meneer en een dochter heten ons welkom. Ze zijn blij ons te zien en doen hun verhaal over de laatste dagen van hun vader. Ondertussen kijk ik in de kist naar hem. Elk plekje, vlekje en rimpel van zijn gezicht heb zo vaak gezien. Zijn handen, die ik vaak heb vastgehouden om zijn nagels te knippen. Zijn houthakkersbloes die hij draagt, gewassen en gestreken… Het raakt mij. Een traan rolt over mijn wang. Hij ziet er vredig uit. Beetje spitse neus heeft hij nu, dat wel. Ik leg de rozen bij ‘onze Rozen Meneer’.

We condoleren de andere kinderen. Kijken even naar elkaar en besluiten naar buiten te gaan voor een afscheidswandeling met de honden. Maar eerst laten wij ons een glas wijn inschenken en proosten op meneer en onze fijne tijd met het team bij mevrouw en meneer.

Het landgoed wat bij het huis hoort, staat langs de A2. Al pratend en lopend halen wij herinneringen op. We bewonderen nog een laatste keer de omgeving, de verre uitzichten en unieke dingen; de laan met de grote bomen, de paardenbak, hengstenwei, het Pest-eilandje (beschermd erfgoed) en Leids-torentje. We genieten ondertussen van het zonnetje, het is echt een prachtige dag.

Mijn collega en ik vertellen ons verhaal aan onze 3e collega, over de rozensokken die ik kocht op de ochtend dat meneer stief, maar ik op visite wilde komen. En het lied Bed of Roses, van Bon Jovi dat speelde in de auto toen. Wij vroegen aan haar of meneer misschien ook nog bij haar langs was geweest, in de vorm van rozen. Ze denk even na en zegt dan: “Nou, we gaan de schuur verbouwen voor ons kleinkind en bedachten dat wij langs deze schuur rozenstruiken neer gaan zetten.”
Stilte… en een zucht… daarna schieten we in de lach.
Op maandag is meneer begraven, naast zijn vrouw. Als zijn naam op de steen erbij staat, gaan wij voor een laatste keer langs bij hen. Mét een bos rozen…


«   »